89
اَفْضَل» 1؛ «خداوند به چيزى بهتر و برتر از پيادهروى، بندگى نشده است.»
ابان بن تغلب مىگويد: در سفر حج، امام صادق عليه السلام را همراهى مىكردم، همينكه آن حضرت به حرم رسيد، از مركب فرود آمده و غسل كرد و نعلين خود را به دست گرفت و برهنه پا وارد حرم شد. من نيز مانند آن حضرت عمل كردم. امام فرمود:
«اى ابان! هركس ازروى تواضع براى خداوند بزرگ، همانند من عمل كند، خداوند صدهزارگناه از او محوكند وصدهزار حسنه براى وى بنويسد و صدهزار درجه در بهشت قرار دهد و صدهزار حاجت برآورد»؛
(يا ابانْ مَنْ صَنَعَ مثل ما رأيتني صنعت تواضعاً للّٰهعزّوجلّ، محى عَنْه مأة ألف سيئة و كتب له مأة ألف حسنة و بُنِىَ له مأة ألف درجة و قضى عنه مأة ألف حاجة) 2
در اين باب روايات ديگرى نيز هست كه به موجب، آن در پارهاى موارد سواره بودن افضل است و اين بستگى به وضعيت زمان و محيط و حال فرد و فقر و غنا و قدرت يا ضعف زائر دارد. 3و نيز امام صادق عليه السلام با اشاره به فلسفۀ سعى صفا و مروه، سعى را محبوبترين مكان ناميد؛ چرا كه جباران در آنجا به ذلّت مىافتند، بويژه هنگام هروله كه همۀ ساز و برگها از بدن فرو مىريزد 4بنابر اين حجگزار بايد در اين سفر معنوى، به اولياى خدا تأسّى جويد.