85پياده، بويژه در عرفات و مشعر و منا و رمى جمرات، كه احتمال گم شدن يا بيمارى و سرگردانى زائر بسيار است، به ديگران يارى رسانند؛ زيرا براى افراد ناآگاه و تازه وارد و ناتوان، از نظر جسمى و روحى، انجام اعمال با مشكلاتى همراه است كه مراقبت حال آنها اهميت بسيار دارد و از اجر و پاداش معنوى بالايى برخوردار است و كوتاهى كردن در اين امر، بسا با خطرات جانى همراه باشد.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «كسى كه با برادر ايمانى خود در راهى مصاحبت كند و او را رها سازد و بر او سبقت گيرد تا از نظرش ناپديد شود، به ريختن خون او اقدام كرده و به نابوديش كمك نموده است»؛

(مِنْ صَحب أخاه المُؤمن في طريق فتقدمه بقدر ما يغيب عنه، فقد اشاط بدمه و أعٰانَ عَلَيهِ) ¹.

اهميت حقّ همسفر تا بدانجاست كه آن را يكى از حقوق ويژه انسانى برشمرده‌اند، كه حتى اگر همسفر غير مسلمان باشد، اين حق پابرجاست! روايت اصول كافى، كتاب العشره، اين ادعا را تأييد مى‌كند. در اين روايت آمده است:

على عليه السلام با مردى ذمّى همسفر شدند، ذمى پرسيد: قصد كجا دارى؟ فرمود: قصد كوفه دارم. همينكه بر سر دو راهى رسيدند، اميرالمومنين به جاى اينكه راه كوفه را بپيمايد، آن مرد را همراهى كرد. ذمى گفت: مگر قصد كوفه نداشتى؟ فرمود: چرا. عرض كرد پس چرا به مقصد خود رهسپار نشدى؟ فرمود: مى‌دانم، ولى تكميل حق مصاحبت به اين است كه همسفر، همسفر خود را با ميل و رغبت مشايعت كند. پيامبر ما، ما را به اين