83آنها باشم. امام فرمود: پاداش تو بيش از آنهاست»؛

(قال: قلتُ لأبيعبداللّٰه اذا قدمنا مكّة ذهب أصحابنا يطوفون و يتركوني أحفظ متاعهم؛ قال عليه السلام أنت أعظَمُهُمْ أجراً) . ¹

ملازم بن حكيم گفت: «من و محمدبن مصادف همسفر شديم، چون به مدينه رسيديم، بيمار شدم و او مرا تنها رها مى‌كرد و به مسجد مى‌رفت.

از اين موضوع به مصادف گله و شكوه كردم، او اين مطلب را به عرض امام صادق عليه السلام رسانيد. امام براى وى پيام فرستاد كه: اگر نزد او (بيمار) بنشينى، فضيلت آن بيش از نماز خواندن در مسجد است.» ²چنانكه مى‌دانيم ثواب نماز در مسجدالنّبى معادل يكهزار نماز نسبت به ساير اماكن، جز مسجدالحرام است، با اينحال از روايت فوق مى‌توان دريافت كه پرستارى برادران ايمانى و انس با آنها، بويژه بيماران، چقدر فضيلت دارد كه امام عليه السلام فضيلت آن را از نماز در مسجد برتر خوانده است.

از اين روايات و امثال آن مى‌توان به پاداش معنوى خدمت به زائران و پرستارى بيماران پى برد و دريغ است كه زائر خانۀ خدا از اين ثواب و پاداش محروم بماند و اگر بتواند در خدمت آنها باشد مسامحه كند.

توصيه و تذكر به خدمه

بى‌مناسبت نيست كه در رابطه با مسؤوليت خدمه، تذكراتى داده شود:

* ارزش معنوى عمل خود را بدانند و خالصانه خدمت كنند.

* در معاشرت با ميهمانان خدا و معاشرت با يكديگر، صميميت و