118مسؤوليت خود را بشناسد و تنها به داشتن نام شيعه و توسل و گريه بسنده نكند، بلكه بايد بكوشد صالحترين چهرۀ عملى اسلام را از خود نشان دهد تا زيبندۀ عنوان مقدس شيعه باشد؛ زيرا شيعه، يعنى پيرو على و فرزندانش عليهم السلام اطاعت تام از كتاب خدا و سنت نبوى و سيرۀ آن بزرگواران، و اين در واژه «شيعه» نهفته است و بدون پيروى و اطاعت از رسول خدا و اوصياى آن حضرت، كسى شايستۀ نام مبارك «شيعه» نخواهد شد. چنانكه امام باقر عليه السلام فرمود: «آيا اين كافى است كه كسى تنها با اظهار محبت و دوستى ما، دعوى تشيّع داشته باشد؟ به خدا قسم شيعۀ ما نيست مگر كسى كه تقواى الهى و اطاعت او را پيشه كند»
و آنگاه به بيان صفات شيعه پرداختهاند كه از جمله آنهاست: تواضع، خشوع، بسيار ياد خدا كردن، اقامۀ نماز، نيكى به پدر و مادر تفقد از همسايگان و نيازمندان، قرض دادن، نوازش يتيمان، راستگويى، تلاوت قرآن و نگهدارى زبان، جز از خير و نيكويى.
«أيكتفي مَنْ انْتَحَل التشيّع أن يقول بحبّنا أهل البيت؟ فواللّٰه ما شيعتنا الاّ من اتقى اللّٰه و اطاعه...» 1
بنابراين، جدا از هر گونه مصلحت انديشىِ اجتماعى، نفس شيعه بودن مسؤوليت است. كسى كه مدّعى ولايت على عليه السلام و فرزندان اوست؛ يعنى در حقيقت خود را پيرو واقعى اسلام و امت صديق محمد صلى الله عليه و آله و عامل به قرآن كريم مىداند، بايد اين دعوى را در عمل به اثبات رساند. كسى كه در برابر امامان سر تسليم فرود مىآورد، در مصائب آنها گريه مىكند و بر آنان