172مسلمانان، بسيارى از كجرويها، انحراف‌ها و حق‌كشى‌ها را ناديده بگيرد. چنان‌كه در ابتداى امر، براى حفظ اسلام از حق خود گذشت و قيام نكرد. اگر حضرت جلوى اين حق كشى را مى‌گرفت، (كه در آن زمان اهميت چندانى هم نداشت) فرياد وا اسلام برخى سياست‌بازان، بلند مى‌شد و مشكلى بر مشكل‌هاى حكومت اسلامى افزوده ميشد. چنان‌كه حضرت، وقتى آنها را از نماز تراويح منع كرد، فرياد از مردم بلند شد. در نتيجه، حضرت آنها را رها كرد. 1
اين مطلب در منابع اهل سنت نيز، آمده است. ترجمه يكى از متونى كه شبيه به همين سؤال را مطرح كرده، چنين است:
محمد بن اسحاق گويد: از ابوجعفر محمد بن على (امام باقر(ع) ) پرسيدم على بن ابى‌طالب(ع) ، وقتى حكومت بر مردم را به دست گرفت، با سهم ذى‌القربى چگونه رفتار كرد؟ حضرت فرمود: «همان راهى را رفت كه ابوبكر و عمر رفته بودند». پرسيدم اين امر چگونه است؟ درحالى‌كه شما مى‌گوييد آنچه مى‌گوييد؟ (چرا با آن كه شما مى‌دانستيد حق‌كشى انجام گرفته بود، ولى على(ع) ، حق فرزندانش را نگرفت؟) امام فرمود: «اهل او، جز آنچه رأى او بود انجام