160نهجالبلاغه را هزار بار خوانده‌ام».
4. مرحوم سيد رضى، براى كم كردن حجم كتاب، اسناد را حذف كرده است. امّا تمامى مطالب نهجالبلاغه، اسناد معتبرى دارد. در اين زمينه، كتاب‌هاى مستقل فراوانى تأليف شده است كه به برخى از آنها اشاره مى‌شود:
الف) مصادر نهجالبلاغه و اسانيده، سيدعبدالرضا الحسينى الخطيب؛
ب) پژوهشى در اسناد و مدارك نهجالبلاغه، محمد مهدى جعفرى؛
ج) جلد دوازدهم دانشنامه امام على(ع) ؛
د) اسناد نهجالبلاغه نوشته مرحوم محمد دشتى.
5. مردم براى سخنان امام(ع) ، ارزش فوق‌العاده‌اى قائل بودند. به‌طورى‌كه نسبت به هيچ‌يك از فصيحان و بليغان چه در عصر جاهليت و چه در اسلام اين اندازه اهميت نمى‌دادند؛ ازاين‌رو، سخنان حضرت، در زمان خود حضرت حفظ مى‌شد. هنگامى كه حضرت، خطبه‌اى را ايراد مى‌فرمود عده‌اى تندنويس كلمات را تماماً مى‌نوشتند. به اين ترتيب، در زمان خود حضرت، از افادات و خطبههاى ايشان، كتابهايى تدوين شد و اميرمؤمنان(ع) برخلاف ساير خلفا، نوشتن حديث را ممنوع نمى‌كردند. از جمله كسانى كه به نوشتن