1003. همانطور كه گفته شد، بر حلال بودن متعه، دلايل قرآنى و روايى وجود دارد. كه در ذيل به برخى از آنها اشاره مىشود:
الف) (B ...فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً ) ؛ «... و از زنان، آنهايى را كه با متعه [ازدواج موقت] به همسرى خود درآوريد، مهرشان را كه با قرار شما و آنها واجب شده است به آنها بدهيد...» (نساء:24)
علماى شيعه و بسيارى از علماى اهل سنت، موضوع اين آيه را ازدواج موقت مىدانند. علماى بزرگ اهل سنت، كه چنين باورى دارند، عبارتند از:
احمد بن حنبل در مسند، ج 3، ص 380؛ ابوبكر جصاص در احكام القرآن، ج 3، ص 96؛ ابوبكر بيهقى در السنن الكبرى؛ قاضى بيضاوى در انوار التنزيل، ج 2، ص 69؛ ابن كثير در تفسير القرآن الكريم، ج 2، ص 226؛ جلال الدين سيوطى در الدر المنثور، ج 2، ص140؛ قاضى شوكانى در تفسير فتح الغدير، ج 1، ص 518؛ و آلوسى در روح المعانى، ج 3، ص 8.
اين مطلب آنچنان مسلّم بود كه برخى صحابه، از جمله ابى ابن كعب، ابن عباس، سعيد ابن جبير، و ابن مسعود، و سدى، آيه را اين گونه قرائت مىكردند:
«فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ إِلى أَجَلٍ مُسَمَّي فَآتُوهُنَّ أَجُورَهُنَّ...». اين مطلب را