149بود، از موج اين دستگيرىها در امان نماند و در همان حال بيمارى، به بخش نظامى بيمارستان كوفه انتقال داده شد.
اعتراض مردم كه تنى چند از عالمان برجسته نيز در ميانشان بودند، رژيم بعث را واداشت كه آيةاللّٰه صدر را از بخش نظامى آن بيمارستان، به بخش بيماران عادى انتقال دهد. 1اين فشارها، نه تنها آيةاللّٰه صدر را از دخالت سياسى باز نداشت، بلكه او را واداشت، بيش از پيش به فعاليتهاى سياسى بپردازد. او كه از همان سالهاى آغازين انقلاب اسلامى ايران (1342ه .ش.) با اين انقلاب و رهبرى سترگش پيوند داشت 2، به هنگام شكلگيرى دورۀ نوين اين نهضت نيز با آن همگام گشت. 3 در همين راستا بود كه آيةاللّٰه صدر به نيابت از حوزۀ نجف اشرف و رهبريت دينى مردم عراق، در نامهاى كه براى حضرت امام قدس سره به پاريس فرستاد، نوشت: