132حيدرى پا را فراتر نهاد و در آن هنگامۀ آتش و دود، به سان شير با شمشيرى آويخته و قرآنى در دست، به ميان ياران مجاهدش رفت و آنان را به صبر و پايدارى دعوت كرد.
آتش جنگ تا زوال آن روز افروخته ماند و دشمن كه گمان نمىكرد با چنين ايستادگى رو به رو شود، با تحمّل خسارتهايى قابل توجّه؛ نزديك به 1000 تا 2000 نفر كشته و مجروحانى افزونتر از اين شمار عقب نشست. در عوض، تنها چهارده نفر از سپاه ترك شهيد شدند و پانصد نفر هم مجروح، و به آيةاللّٰه حيدرى و همراهان مجاهدش كه در وسط معركه درگير بودند، هيچ آسيبى نرسيد. 1 در نگاه سپاهيان عثمانى اين پيروزى كرامتى براى آيةاللّٰه حيدرى و يارانش شمرده شد. آنها مىگفتند:
«وقتى فشار توانفرسايى از جانب دشمن به ما وارد گشت، تصميم گرفتيم عقب بنشينيم، اما وقتى خيمههاى افراشتۀ گروه مجاهدان آيةاللّٰه حيدرى را در پيشاپيش نبرد ديديم، عزممان قوت گرفت و يأس و نااميدى از ما رخت بربست.» 2