96چاووشخوانها غالباً به هنگام انجام وظيفه، لباس پاكيزه بر تن مىكردند و شال و كلاه فاخر و اسب و عَلَم به همراه داشتند و با خواندن اشعار و پيامهاى زيبا و مناسب در كوچه و محلات مىگشتند و نداى تشكيل و حركت كاروان سفر را مىدادند و به اين وسيله كسانى كه قصد زيارت داشتند، براى سفر آماده مىشدند.
در ميان اهالى زرجه بستانِ قزوين: «در روز حركت زائران صبح اول وقت چند نفر از اهالى خوش صدا كه به اصطلاح محلى، آنها را چىوش ( ive ) مىگويند، از خانه بيرون مىآمدند و با صداى بلند اشعار مذهبى مىخواندند و به اين ترتيب حركت زائران را به مردم اعلام مىكردند.» 1در الوسجردِ ساوه: «شخص يا اشخاصى كه مىخواستند براى زيارت به مشهد بروند، چند شب مانده به سفر، چاووشِ دِه را خبر مىكردند تا براى آنها چُوشى ( ovo i) بخواند. مرد چوشىكِش هنگام شب بعد از اذان مغرب در كوچهها مىگشت و اشعارى را در مدح ائمۀ اطهار(ع) سر مىداد.» 2در روستاى سُه نطنز: «از حدود يك ماه، قبل از عزيمت زوّار به مشهد يا عتبات عاليات، خانوادۀ زائر، شخصى را به نام «چاووش» روانۀ كوچهها مىكرد.