81خانه بازگشتند، خانوادۀ زائر، با پنج كيلو آرد گندم، روغن گوسفندى، نخود و سبزى، آش مى‌پزند و به خانۀ همسايه‌ها مى‌فرستند، به طورى كه به هفت خانه آش برسد و مى‌گويند: اين آش جا گرمى زوّار است.» ¹در هونجان: «هنگامى كه اقوام و خويشان زوّار، از گاراژ برمى‌گشتند، به منزل زائر مى‌رفتند و با آردى كه زائر، بر آن تيمم كرده بود، آش برگ يا آش رشته درست مى‌كردند و پس از پخت، كاسه كاسه به در خانه‌ها مى‌بردند و مى‌گفتند: اين آش پشت پايى زوّار يا نذرى زوّار است.» ²در فيروزكوه: «ميان اهالى گاوده نيز اين چنين رسم بود كه سه روز بعد از رفتن زوّار به زيارت، آشى به نام آشِ پشتِ‌پا مى‌پختند و به تمامى اهل محل مى‌دادند، براى اينكه زوّار به سلامت باز گردند.» ³در مباركۀ لنجان، چنين رسم بود: «هنگام خروج زائر از منزل، يك سفره مى‌آوردند كه در آن مقدارى آرد بود؛ سپس شخص زائر بايد با آن آردها تيمّم مى‌كرد و از خانه خارج مى‌شد؛ سه روز پس از حركت زائر، براى او آش پشتِ‌پا مى‌پختند. براى پخت اين آش از همان آردى استفاده مى‌شد كه زائر با