63سفره مى‌آوردند و مقدارى آرد، درون سفره قرار مى‌دادند، آنگاه شخص زائر با آرد تيمّم مى‌كرد و از خانه خارج مى‌شد.» ¹در حسين‌آبادِ ناظم از توابع ملاير نيز: «زن و بچۀ زائر، مجمعه‌اى كه محتواى آن سبزى، منقل آتش و اسپند بود، به همراه قرآن و آينه‌اى روى سر مى‌گذاشتند و ابتدا مسافرخود را از زير قرآن سه بار مى‌گذراندند، بعد به همان صورت او را همراهى مى‌كردند تا در ساعت مقرر، در محلى كه معمولاً مقابل مسجد دِه بود، براى حركت جمع شوند.» ²اين رسم در اسفرجان شهرضا اين طور بود كه: «زائر مشهد بايد با آردى كه قبلاً در ظرفى تهيه شده بود، تيمم مى‌كرد از اين آرد آش پخته و به فقرا مى‌دادند و هنگامى كه از خانه بيرون مى‌آمد، قرآن را مى‌بوسيد و از زير آن رد مى‌شد، سپس در حينِ رفتن، كاسه‌اى آب، پشت سرِ زائر ريخته مى‌شد.» ³در شهرهاى ديگرى؛ مانند بندرانزلى ⁴ و قزوين ⁵ نيز مطابق اسنادِ موجود، از زير قرآن رد شدن، اسپند دود كردن و آب پشت سر زائر ريختن، از آداب و رسوم در بين مردم بوده و هست.