49با شام يا ناهار است. روزى كه وليمه مىدهد، دوستان و آشنايان، «سر راهى»هاى زيادى از قبيل قاليچه، پتو و گاهى هم پول برايش مىآورند.» 1در سيرجان: «يكى از رسومى كه قديمىها نسبت به برگزارى آن توجّه خاصّى داشتند، مجلس خداحافظى زائرين بود. اينگونه مجالس به وسيلۀ بزرگترها برگزار مىشد. نوع پذيرايى و تعداد دعوت شدگان، بستگى به وضعيت مالى ميزبان داشت و چه بسا كه دعوتشدگان با شام، ناهار يا آش رشته پذيرايى مىشدند و در پايان جلسه، با زائر يا زائرين خداحافظى نموده هداياى خود را كه در اصطلاح «سرراهى» مىگفتند به مسافرين اهدا مىكردند.
مسافر در هنگام خداحافظى اين جمله را مىگفت: «بِحِلَم كُنين»، هر بدى كه از من ديدين به بزرگى خودتون ببخشين و طرف مقابل چنين مىگفت: «بِحل زندگونى»،همۀ ما بدى از چشمامون ديديم ولى از شما نديديم. زائرين دست بزرگترها را مىبوسيدند و اصطلاحاً «بحل بودى مىطلبيدند» و بزرگترها در حالى كه دعاى سفر را در گوش آنان زمزمه مىكردند، برايشان آرزوى سلامت و سفر خوشى را مىكردند.
اهميّت خداحافظى به حدّى بود كه مسافر تحت هر شرايطى مىبايست آنرا انجام دهد و اگر به دليلى توفيق خداحافظى از شخص يا اشخاص را حاصل