41بدرقۀ اهالى، در پاى قافله يا نزديك اتوبوس، اين حلاليت‌خواهى‌را ادامه مى‌دادند.

در رسم ديگرى: «روزى كه زائرين مى‌خواهند از جيتوى ورامين، براى زيارت مشهد مقدس حركت كنند، اهالى، زائرين را تا پاى اتوبوس بدرقه مى‌كنند، آنگاه مردها صورت مردها و زن‌ها صورت زن‌ها را مى‌بوسند و از يكديگر «قربت‌بايى» ( qorbat b i) مى‌گيرند. مثلاً مى‌گويند: ما را حلال كنيد، ما رفتن‌مان با خودمان است و برگشتن‌مان با خداست. بدرقه‌كنندگان نيز مى‌گويند: حلال زندگانى، ان‌شاءالله كه به خوبى و خوشى برمى‌گرديد.» ¹در بروجرد نيز «وقتى بدرقه‌كنندگان، زائر حرم حضرت امام رضا(ع) را تا پاى ماشين بدرقه مى‌كنند، با دست دادن، از شخص زائر خداحافظى مى‌كنند و زائر «حلال‌وارى» مى‌گويد.» ²اهالى جَهَق، از توابع قمصر كاشان: «صبح روز حركت، دور خانۀ زائر گرد مى‌آمدند و زائر معمولاً با مردم اين‌طور خداحافظى مى‌كرد: ما را حلال كنيد، ببخشيد، هر كارى كرديم ما را ببخشيد. مردم هم مى‌گويند: حلال زندگى تو باشد، صد بار بروى زيارت. سپس تا محّل سوار شدن زائر او را همراهى