189بودند، براى شان يك پيراهن، شلوار و يا جانماز (سجاده) مىفرستاد. اگر شخصى كه به مكّه رفته بود، توان مالى چندانى نداشت، ديگران از او توقعى نداشتند و او هم به كسى چيزى حتى يك تسبيح هم نمىداد». 1در سراب: «پس از آن كه بستگان نزديك، به ديدن حاجى مىرفتند، حاجى پس از پايان مراسم، به پخش سوغاتى مىپرداخت و به تمام خانوادهها مهر و تسبيح مىداد و به بستگان خود هداياى خوبى از قبيل: پارچه، قاليچۀ مخمل و اجناس ديگر تقديم مىكرد.» 2در گُلمكان مشهد: «هنگامى كه زائر كربلا، وليمۀ سفر خود را داد، بعد از سه روز از طرف كربلايى، يك زن، چادرى به گردن خود مىبست و آن را پر از خرما، تسبيح و مُهر مُتبرّك مىكرد و به در خانهها مىبرد و به هر خانه، چند دانه خرما و يك مهر و تسبيح هديه مىداد.» 3در دزفول: «زمانى كه زوّار كربلا به خانه مىرسيدند و مردم، طى چند روز به ديدارشان مىآمدند، زوّار به آنها مُهر و تسبيح سوغات مىدادند.» 4همچنين ميان اهالى بندر انزلى رسم بود: «زائر پنج