153مراسم شركت مىكرد. آنگاه پس از روضهخوانى و پذيرايى از ميهمانان، براى شادى روح آن مرحوم يا مرحومه، صلوات مىفرستادند و فرداى آن روز تعدادى از افراد خانوادۀ متوفّى، به همراه چند تن از دوستان و آشنايان در حالى كه استخوانها را داخل جعبهاى قرار داده بودند، راهى سفر عتبات عاليات مىشدند.» 1شايان ذكر است در بسيارى از مواقع، هنگام فوت زائر، در سفر زيارتى حج و عتبات عاليات و حتى مشهد مقدس، زائر فوت شده را در قبرستان همان مكان مقدس دفن مىكردند و جنازۀ مرحوم را به ديارش باز نمىگرداندند. در آن هنگام چون مسافرت با اسب و چارپايان انجام مىشد، اسب زائر را سياهپوش مىكردند و در روستا و محل زندگى متوفّى مىچرخاندند و اهالى به عزادارى مىپرداختند.