100اهالى با نظم و ترتيب خاصّى به زيارت عتبات عاليات مشرف مىشدند. در فصلى معين، در بيرون شهر چند چادر برپا مىكردند و دو نفر چاووشخوان سوار بر اسب مىشدند، بيرق در دست گرفته، در كوى و برزن به راه مىافتادند و چاووشى مىخواندند. در اين هنگام برخى اشخاص جلو آمده و بيرق را مىبوسيدند و به آن طرف پل دزفول كه چادرهاى قافله برپا شده بود، براى نامنويسى مىرفتند؛ آنگاه پس از تعيين تعداد زوّار، روز حركت اعلام مىشد.» 1بنابراين، چاووشخوانها، معمولاً از ميان افراد سيد و خوش صداى محل و گاهى نيز مداح يا روحانى محل انتخاب مىشد. اين افراد به صورت رايگان و براى رضاى خدا و در موارد نادر، با دريافت وجه 2، جنس يا هزينۀ مسافرت، به اين كار مبادرت مىورزيدند.
تهمينه اجلالى مىگويد: «در طول سفر، تمام زائرين زير نظر چاووش هستند و هزينۀ مسافرت چاووش بر عهدۀ زائرين است. علاوه بر اين، هر يك از زائرين، مبلغى را براى زحمتى كه چاووش مىكشد، به وى مىدهند.» 3