70رو، بايد هوشيار بود و هر ادعايى را نپذيرفت و ديگران را نيز در اينباره راهنمايى كرد.
د) عقيده به توسل بدون عمل صالح
توسل به امامان معصوم(ع)، در صورتى كارگشا و مفيد است كه انسان، گفتار خود را با عمل نيك و صالح همراه كند تا بدين وسيله آبرويى نزد آنان به دست آورد وگرنه تنها با تقاضاى شفاعت، بدون عمل نيك، راه به جايى نمىبرد. همچنان كه على(ع) در فرازى از دعاى كميل فرمود: «گناه، مانع اجابت دعاست».
ه) نااميدى پس از برآورده نشدن دعا
يكى ديگر از كجروىها در اين زمينه، نااميدى نيازمندانى است كه پس از توسل به ائمه اطهار(ع) دعاى آنان برآورده نشده است. اين مسئله، گاه باعث سست شدن پايههاى اعتقادى فرد مىشود، در حالى كه آن شخص به پيامدهاى دعاى خويش توجه ندارد. چه بسا برآورده شدن حاجت براى آن شخص، خير و مصلحتى به دنبال نداشته باشد يا آلوده شدن به گناهى در پى آن باشد. بدين سبب، هر دعا و توسلى به اجابت نمىرسد؛ چنانكه خداوند مىفرمايد:
وَ عَسىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللّٰهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاٰ تَعْلَمُونَ(216)
البقرة، 216
چه بسا چيزى را خوش نداشته باشيد، حال آن كه خيرِ شما در آن است و يا چيزى را دوست داشته باشيد، حال آنكه شرِّ شما در آن است؛ و خدا مىداند، و شما نمىدانيد.
و) توسل، فقط هنگام گرفتارى
برخى فقط هنگام گرفتارى، به امامان معصوم(ع) توسل مىجويند و پس از برآورده شدن حاجت خود، توجهى به آنها نمىكنند مگر آنكه دوباره به مشكل و گرفتارى دچار شوند. چنين ارتباطى با ائمه(ع)، خود مانعى براى برآورده شدن دعاهاى بعدى و آفتى براى ادامه اين ارتباط است.