60«

شَفاعَتِى لاَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي» ¹؛ «شفاعتم براى اهل گناهان كبيره از امتم مى‌باشد.»

همچنين فرمود:

مَنْ صَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ قالَ اللّهُمَّ أنْزِلْهُ الْمَقعدَ المُقَرَّب عِنْدَكَ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَجَبَتْ لَهُ شَفاعَتِي. ²

كسى كه بر محمد صلوات بفرستد و بگويد پروردگارا او را در جايگاه مقرب، نزد خود در روز قيامت جاى ده، شفاعتش بر من لازم است.

پيامبر(ص) در سخنى ديگر فرمود:

الشُّفَعاءُ خَمْسَةٌ: القُرآنُ، وَ الرَّحمُ، وَ الأمانَةُ، وَ نَبِيُّكُم، وَ اهْلُ بَيْتِهِ. ³

شفاعت‌كنندگان پنج‌اند: قرآن، رحم، امانت، پيامبر(ص) و اهل بيت او(ع).

اما آنچه درباره حقيقت شفاعت مى‌توان گفت اين است كه شفاعت پيامبر(ص) و ساير شفيعان، همان دعا به درگاه الهى و طلب مغفرت براى گناه‌كاران است و خداوند نيز در شرايط خاصى دعايشان را اجابت مى‌كند وآنان نيز در غير مواردى كه اجازه دعا دارند، دعا