190آيه از قرآن، به اين موضوع تصريح شده است، از جمله در آيةالكرسى مىخوانيم:
(مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ). 1
چه كسى نزد خداوند - جز به اذن او - شفاعت مىكند؟!».
توحيد افعالى مىگويد: همه چيز در عالم بايد به اذن خدا صورت گيرد و كسى همتا و شريك او نيست، اگر شفاعتى هم صورت مىگيرد، به اذن و فرمان او است و از آنجا كه او حكيم است، اذن و اجازهاش نيز بر اساس حكمتى انجام مىگيرد و دربارۀ كسانى اجازۀ شفاعت مىدهد كه لياقت شفاعت را داشته باشند و در طريق عصيان، تمام پلهاى پشت سر خود را ويران نكرده باشند.
تا اينجا، همۀ مسائل مورد توافق است، پس اختلاف كجاست؟