178جنازه‌هايشان را تشييع كنيد و در هيچ كار خير ى، آنان بر شما پيشى نگيرند. سپس فرمود: به خدا سوگند، خداوند به چيزى كه نزد او از «خباء» محبوب‌تر باشد، عبادت نشده است. هشام پرسيد «خباء» چيست؟ امام فرمود: التقية. 1همچنين وهابيان تقيه را از اختصاصات شيعه دانسته‌اند، در حالى كه اين از ويژگى‌هاى خاص تشيع نيست، بلكه عموم مسلمانان و همۀ عقلاى بشر آن را پذيرفته و به كار بسته‌اند. پس اگر آن گونه كه وهابيان مى‌گويند، تقيه مستلزم كذب و نفاق است، اين اشكال به همۀ مسلمانان وارد مى‌شود، نه فقط بر شيعه. البته كذب در مواردى كه مصلحت اهمى بر آن مترتب باشد، از نظر عقلى جايز است. در مورد اشكال نفاق آنان هم بايد گفت: نفاق در قرآن عبارت است از اين كه انسان حق را اظهار كند و در درون به باطل اعتقاد داشته باشد، در حالى كه در تقيّه، انسان باطل را اظهار مى‌كند و در باطن به حق عقيده دارد. گاهى هم مى‌گويند: چون شيعه به تقيه معتقد است، نمى‌توان به عقايد و آراى واقعى آنان پى برد كه در پاسخ آن‌ها مى‌گوييم تقيه در همه معارف نظرى يا احكام عملى و قضاياى اخلاقى راه ندارد. امام خمينى رحمه الله دربارۀ حرمت تقيه در بعضى موارد مى‌گويد: