136تشويق به انجام دوباره گناه خواهد بود، در حالى كه توبه يكى از باورهاى اصيل اسلامى و مورد اتفاق مسلمانان است. همچنين وعده شفاعت در صورتى مستلزم عصيان‌گرى است كه شامل همۀ مجرمان با تمام صفات و ويژگى‌ها شود و نسبت به تمام انواع عقاب و تمام اوقات آن جارى باشد. اين در حالى است كه هيچ كس نمى‌داند كدام گناه‌كار و در چه وقتى از قيامت مشمول شفاعت مى‌شود. پس حاشيه امنى ندارد تا به انجام معاصى تشويق شود. در حقيقت، آيه رحمانى به اين گروه چنين پاسخ مى‌دهد:

«يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً». ¹

در آن روز (قيامت)، شفاعت هيچ كس سودى نمى‌بخشد، جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازه داده و به گفتار او راضى است.

هم‌چنين فرموده است:

«مٰا لِلظّٰالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لاٰ شَفِيعٍ يُطٰاعُ» ²

براى ستم‌كاران، نه دوستى وجود دارد و نه شفاعت كننده‌اى كه شفاعتش پذيرفته شود.

در روايتى از امام صادق عليه السلام آمده است كه:

«اِنَّ شَفاعَتَنٰا لَنْ تنال مُسْتَخِفّاً بِالصّلاة». ³