135«شفاعت رسولان و خوبان از امت اسلامى در حق گنه‌كاران كبيره، به اخبار مستفيض، ثابت است.» ¹تفتازانى در شرح اين عبارت، رأى نسفى را بدون هيچ ترديدى تصديق كرده است. ² همچنين قاضى عياض بن موسى مى‌گويد:

«مذهب اهل سنت بر جواز شفاعت است عقلاً و صريح آيات و اخبار نيز بر وقوع آن اذعان دارند.» ³ترمذى از انس به مالك نقل كرده است كه از پيامبر خواست تا در قيامت او را شفاعت كند. ⁴ اين در حالى است كه به نظر وهابيان، انس نبايد از پيامبر درخواست شفاعت كند، بلكه بايد از خدا بخواهد تا پيامبرش، او را شفاعت كند. بنابراين، آنچه مسلّم است اين كه عقيده وهابيان با انديشه تمام مسلمانان از شيعه و اهل سنت فرق دارد.

دلايل بعضى از منكران براى ردّ شفاعت

در نظر عده‌اى، اعتقاد به شفاعت موجب گستاخ شدن افراد براى گناه كردن مى‌شود و روح سركشى را در گناه‌كاران و مجرمان زنده مى‌كند. پس اعتقاد به شفاعت، با روح شريعت اسلامى سازگار نيست. در پاسخ بايد گفت:

در اين صورت توبه كه عامل بخشايش گناهان است، مايۀ