194است كه آن را بابالبريديه نامند و در وسط بابالبريديه قبّهاى است. اين دو شعر را آنجا نوشتهاند: عرّج ركابك عَن دمشق فانّها
و در صحن دو گنبد است كه سلطان عثمانى ساخته است. يكى محاذى ايوان شرقى است و ديگرى محاذى سمت غربى. گنبد شرقى ميقات است كه در آنجا ساعت گذاردهاند، گنبد ديگر حوضخانه است كه آب از فوارۀ آن جارى است. گويند وقتى كه سلطان عثمانى اين دو گنبد را بنا كرد، علماى اهل تسنن بر او بحث نمودند كه اين تصرف شما در اراضى مسجد جائز نباشد. براى آنكه رفع ايراد آنها را نموده تصرف او صحيح باشد، گنبد حوضخانه را طورى ساخت كه مؤذن بر فراز آن رفته اذان بگويد و گنبد ميقات را هم به اين شرط ساخت كخه در آن باز بوده هر كس بخواهد برود در آنجا نماز بخواند. و در پشت گنبد حوضخانه گنبد ديگر است كه از ابنيه قديمه است و كسى نمىداند براى چه ساختهاند. گويند يكى از وزراى شام درب آن را باز كرده كاوش كرد كه بداند در ميان آن چيست، غير از مكاتيب چيزى نديد. و در سمت شرقى صحن، ايوانى است كه از آخر آن ايوان، درى به مسجدالرأس جناب سيدالشهدا عليه السلام باز مىشود.
مسجدالرّأس
بدان كه مسجدالرّأس سه مسجد است كه توى يكديگر واقعند. مسجد اول اطول از ثانى است و مسجد ثانى اطول از ثالث و در وسط مسجد اول، سنگهاى مربع صاف گستردهاند و در آن مسجد دو پنجره به سمت ايوان گذاشتهاند كه روشنى بخشد و محاذى در مسجد ثانى حوضچهاى است كه به ديوار شرقى اتصال دارد و گويند جريان آب آن از اعجاز سيد سجاد عليه السلام است، چه اين مساجد، مجلس يزيد - عليهاللعنه - بوده است كه اهلبيت را داخل آن نمودهاند و بالاتر از حوضچه ضريحى است كه دو ذرع طول آن است و يك ذرع عرض آن. گويند مقام حضرت سيد سجاد عليه السلام است كه در مجلس يزيد در آن مقام نشستهاند و بالاتر از آن منفذى است در ديوار كه به قدر دو وجب طول آن