242
قل للفرنسيس و ان نكروا
كبوتر به هنگام پرواز خود هفتاد تا هشتاد كيلومتر در يك ساعت طى مىكند و تحمّل فراوانى بر گرسنگى دارد، به طورى كه چندين روز را مىتواند بدون غذا سپرى كند. ليكن در برابر تشنگى هيچگونه مقاومتى ندارد.
كبوتران پيكرسان به هنگام محاصره شدن پاريس از سوى آلمان، در فاصلۀ دو سال 1870 و 1871 ميلادى، بيشترين نقش را در ارتباط ميان مملكت فرانسه و پايتخت آن ايفا كردند.
تا آنجا كه اين حكومتها، قانونى را وضع كردند كه در نتيجۀ آن، هيچيك از صيادان حق صيد و آزار كبوترى را نداشتند؛ زيرا ممكن بود كه آن كبوتر، پيكى را به همراه داشته و بتواند با كمال آرامش وظيفۀ خود را به انجام رساند.
«عباس پاشاى اول» والى مصر به همين منظور كوششى در زمينۀ تربيت و تكثير اين گونه كبوتران نمود. ليكن پيش از آنكه به مقصد خويش نايل شود، دعوت حق را لبيك گفت. پس از او برخى از بزرگان قاهره در به انجام رسانيدن اين خواسته، سعى وكوشش كردند ليكن آنچنان كه مىبايست در تربيت اين گونه كبوتران و پرواز آنان در آسمان سرزمينشان همّت به خرج ندادند. برخى مردم، كبوتران را به صبر در پرواز آموزش دادهاند به طورى كه هر گاه با كبوتر غريبهاى برخورد نمايد، آنقدر با او پرواز مىكند تا اينكه نيروى او به ضعف مىگرايد و در پايان او را به آشيانه خود برمىگرداند كه در اين هنگام، ميزان مسرّت و خوشحالى صاحب كبوتر را نمىتوان توصيف نمود.
كبوتران داراى نامهاى گوناگونى مانند: «جزغندى»، «ريحانى»، «مزرزر»، «قزازى»، «ابلق»، «عنبرى»، «غزاز»، «قشاقى» و... بودند.
كبوترپرانى كار فقط ثروتمندان نبوده بلكه بيشتر از سوى فقرا و تنگدستانى صورت مىگرفت كه نوعاً وقت گرانبهاى خود را بدين كار سپرى مىكردند، در حالى كه خانوادۀ آنها نيازمند كمترين امكانات زندگى بودند.
اينجانب در باغ اندرونى كاخ «ييلدز» پس از خلع سلطان عبدالحميد (عثمانى)