133شيخ عبدالقادربن محمد (در سال 1253 ه .) رسيد. كليد كعبه و بزرگى، به مدّت هفت سال در دست وى بود. پس از درگذشت او (در سال 1260 ه .) پردهدارى به برادرش سليمان رسيد. او نيز در سال 1261 ه . در گذشت. پس از او برادرش جعفر متولّى شد تا اينكه در سال 1262 ه . او نيز فوت كرد و پردهدارى به برادرش احمد (متوفاى 1274 هجرى) سپس برادرش عبداللّٰه (متوفاى 1296 هجرى) رسيد. شيخ علىبن محمد در زمان حيات برادرش شيخ عبداللّٰه در گذشت بنابراين پردهدارى به او نرسيد.
طبقه دوّم
نخستين آنان شيخ عمر بن جعفر (متوفّاى سال 1304 هجرى) بوده و پس از آن شيخ عبدالرحمن بن عبداللّٰه عهدهدار پردهدارى كعبه گرديد. او تا سال 1311 ه . متولّى بود ليكن در اين سال به علت درگيريهايى كه ميان امير مكه، شريف عون الرفيقبن محمدبن عبدالمعينبن عون و والى ولايت حجاز - كه در آن دوران عثمان نورى پاشا بود - به وجود آمد، پردهدار كعبه شيخ عبدالرحمن شيبى وارد نزاع شد و به همراه ديگر بزرگان مكه همچون بزرگ خاندان علويان، نيابت حرم و بزرگانى از اشراف در گروه عثمان نورى پاشا والى حجاز قرار گرفتند. در پايان والى حجاز به كمك همپيمانان خود، مطلب را به حضور سلطان ممالك عثمانى و حجاز؛ يعنى سلطان عبدالحميد خان فرزند عبدالمجيد خان عثمانى رسانيد. در اين هنگام، با نفوذى كه شريف عون در باب عالى (استانبول) داشت، حكم را به نفع خويش به دست آورد و به دستور سلطان، والى معزول و كليۀ همپيمانان او از حجاز تبعيد گشتند كه در اين ميان فقط به شيخ عبدالرحمان شيبى لطف گرديد و او را مجبور به تبعيد ننمودند بلكه در خارج از مكۀ مكرمه در دهكدۀ كوچكى بنام «الهدى» در دامنۀ كوه كه در شرق مكه و در بين مكه و طائف، كه اين كوه از سلسله جبال «السروات» به شمار مىآيد در فاصلۀ سىو پنج مايلى مكه مسكن گزيد تا اينكه در سال 1320 ه . در گذشت و در همان محل دفن شد. او شخص شجاع و كريم و خير انديشى بود و از پردهدارانى بود كه رياست او را درك كردم و شخصيت اجتماعى او را خود ديدم. پس از عزل نامبرده، پردهدارى را شيخ محمد صالح بن احمد بن محمد