1) - فروع كافى، ج 2، ص 271؛ علل الشرايع، ج 2، ص 396

2) امام على عليه السلام در آخرين لحظه‌هاى زندگى فرمود: «اللّٰه اللّٰه فى بيت ربكم لا تخلوه ما بقيتم فانه ان ترك لم تناظروا.»؛ خدا را خدا را در مورد خانۀ پروردگارتان، تا زمانى كه زنده هستيد آن را خالى مگذاريد كه اگر رها كرده شود مهلت داده نمى‌شويد. (نهج البلاغه، ص 978.) به همين مضمون احاديث ديگرى وجود دارد كه از ذكر آن خوددارى مى‌شود. (فروع كافى، ج 4، ص 270؛ دعائم الاسلام، ج 1، ص 289.) امام باقر عليه السلام : در حالى كه رو به روى كعبه نشسته بود فرمود: نگاه كردن به آن عبادت است «النظر اليها عبادة.»، (فروع كافى، ج 4، ص 240.) امام صادق عليه السلام فرمود: نگاه به كعبه و پدر و مادر و امام عبادت است و كسى كه به كعبه نگاه كند براى او نيكى نوشته مى‌شود و ده گناه از او پاك مى‌شود. و در حديث ديگرى حضرت فرمود: كسى كه با معرفت به كعبه نگاه كند و حق و حرمت ما را بشناسد كه همان گونه كه حق و حرمت كعبه را مى‌شناسد خدا گناهان او را بيامرزد و در دنيا و آخرت او را كفايت كند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند از هر چيزى، گزينش كرد، از زمين، مكه را و از مكه مسجد الحرام را و از مسجد، جايگاه كعبه را برگزيد. (مستدرك، ج 2، ص 142.)

3) - مائده، آيات 95، 97

4) - مائده، آيۀ 97