78مولاى متقيان، على(ع) مهم‌ترين نشانۀ صداقت در بندگى را وفاى به عهد و استوارى بر اين پيمان مى‌داند: «اَحْسَنُ الصِّدْقِ الوَفاءُ بِالْعَهْدِ» ¹؛ «بهترين نوع صداقت، وفا كردن به عهد است».

امام صادق(ع) نيز فرمودند: «اسماعيل، صادق العهد ناميده شد زيرا در جايى با مردى وعده گذاشت. او تا يك سال نيامد و حضرتش در آنجا انتظار او را كشيد. از اين جهت خداى عزّوجلّ او را «صادق الوعد» ناميد». ²پس حاجى، در مقام ابراهيم(ع) با خداى خويش پيمان بندگى مى‌بندد و قول مى‌دهد كه براى هميشه پاكى دل را حفظ كند و هرگز آن را به گناه آلوده نكند. سرانجام در صحراى قيامت از اينكه در عهد خود استوار بوده مباهات مى‌كند. چه خوش گفت جناب حافظ:

با تو آن عهد كه در وادى ايمن بستيم

همچو موسى ارنى گوى به ميقات بريم

كوس ناموس تو بر كنگرۀ عرش زنيم

علم عشق تو بربام سماوات بريم

خاك كوى تو به صحراى قيامت فردا

همه بر فرق سر از بر بهر مباهات بريم

همچنين حاجى بيدار دل براى اطمينان از زدوده‌شدن آثار غير از قلبش و تضمين پيمان ابدى با خداى متعال به پرده‌هاى كعبه تبرك مى‌جويد. طلب مغفرت بسيار مى‌كند و با گريه از خداى خويش اخلاص