169خداوندا! اكنون كه مرا از كعبه برمىگردانى از كعبۀ دل برمگردان و حالات معنوى حج را در من مستدام بدار. تا آئينه جانم را بار ديگر غبار تعلقات دنيوى نگيرد و هر شب توفيق شستوشوى دلى در زمزم سحر را نصيبم فرما و به صفت
«تقوى القلوب» آراسته گردان. جانم را در حالى كه در كوى تو وقوف دارد بستان و احرام حج را كفن واقعىام قرار ده.
نيايش رمضان
الهى! ماه رمضان با همه شكوهش فرا رسيد. ماه رحمت و مغفرت، ماه ضيافت نور، ماهى كه رسول گرامىات آن را
«يُرمِضُ الذُنُوب» ناميد؛ يعنى ماهى كه گناهان را مىسوزاند. ماه قيام و صيام، ماه پالايش دل از آلودگىها، ماه به خود آمدن، ماه فرار از شيطان، ماه رياضت نفس، ماه همدردى با گرسنگان، ماه محاسبه اعمال، ماه بيدارى و سحرخيزى، ماه جبران گذشتههاى تاريك، ماه نزول قرآن، ماهى كه يكى از شبهايش را از هزار ماه برترى دادى و آن را ليلة القدر ناميدى، ماه نزول فرشتگان و روحهاى پاكيزه و ماه سرور جان، ماه مستى عاشقان، ماه گشايش درهاى آسمان، ماه نزول باران مغفرت، ماه مژدۀ وصال، ماه بهارى شدن دل و روييدن دوباره، ماه رميدن از اسارت دنيا و بيرون آمدن از دلبستگىها، ماه رهايى از شهوتها، ماه چشيدن لذّت عبادت، ماه تصميم دوباره، ماه آشتى با تو، ماه تجديد ميثاق بندگى، ماه زدودن كدورتها، ماه لبخند به زندگى، ماه تواضع با مردم، ماه پيوند با بريدهها، ماه