122البته انفاق نوعى مبادله مادى با معنويت است و مزدى كه خدا در برابر بخشندگى مادى مىدهد را نمىشود محاسبه كرد. اما در كارهاى عامالمنفعه انفاق به صورت آشكار بهتر است، چون موجب تشويق ديگران مىشود. البته بخشش سرّى، در مواردى است كه آبروى اشخاص نيازمند در ميان است. اينجا فرد بخشنده بايد همه جوانب را رعايت كند تا باعث حقارت نيازمندان نشود.
حارث مىگويد: «شبى در خدمت اميرمؤمنان(ع) به گفتوگو مشغول بوديم. در ميان صحبتها عرض كردم براى من مشكلى پيش آمده است. امام فرمودند: اى حارث! آيا مرا براى بيان نمودن حاجتت شايسته مىدانى؟ عرض كردم: البته يا على! خدا شما را جزاى خير دهد.
ناگهان امام از جاى برخاست چراغ را خاموش كرد و با مهربانى هر چه بيشتر مخصوص به خود پهلو به پهلوى من نشست و فرمود: مىدانى چرا چراغ را خاموش كردم؟ براى اينكه بدون ملاحظه و رودربايستى، هر چه در دل دارى بگويى و من ذلّت احتياج را در چهرهات نبينم. اكنون هر حرفى دارى بزن. شنيدم پيامبر(ص) فرمود: در صورتى كه نيازهاى مردم به دل ديگرى سپرده شود يك امانت الهى است كه بايد آن را از ديگران پنهان داشت. كسى كه آن را فاش نكند به او ثواب عبادت مىدهند و اگر افشا گرديد، شايسته است هركس كه مىشنود به كمك حاجتمند برخيزد و براى او كارسازى نمايد». 1