119مؤمن به حج رفته بايد نورانيت خانۀ خدا را همواره با شبزندهدارى و سحرخيزى حفظ كند. نماز شب چنان نورانيتى به دل مىدهد كه شعاع آن آسمانها را روشن مىكند. امام رضا(ع) در اينباره فرمودند:
إِنَّ الْبُيُوتَ الَّتِى يُصَلَّى فِيهَا بِاللَّيْلِ يَزْهَرُ نُورُهَا لأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا يَزْهَرُ نُورُ الْكَوَاكِبِ لأَهْلِ الأَرْضِ. 1
خانههايى كه در آن نماز شب خوانده مىشود نورى از آنها تابش مىكند كه روشنى آن براى اهل آسمان ظاهر مىشود. همانطورى كه نور ستارگان در شب براى ساكنان زمين روشن است.
شبزندهدارى اگر با سوز دل و اشك ديده همراه باشد، و ترس از خدا بر دل چيره شود، سلامت نفس و نورانيت قلب مؤمن براى هميشه تضمين مىگردد. مولاى متقيان دراين باره فرمودند:
أَلْبُكَاءُ مِنْ خَشْيَةِ اللهِ يُنِيرُ الْقَلْبَ وَ يَعْصِمُ مِنْ مُعَاوَدَةِ الذَّنْب. 2
گريه از ترس خداوند قلب را نورانى و در برابر گناهان حفظ مىكند.
جناب حافظ هم زيبا گفته است:
دلا به سوز كه سوز تو كارها بكند
نياز نيم شبى دفع صد بلا بكند
عتاب يار پريچهره عاشقانه بكش
كه يك كرشمه تلافى صد بلا بكند
طبيب عشق مسيحا دم است و مشفق ليك
چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند
سعدى مىگويد: