117انسان مىتواند تا آنجايى در رسيدن به عشق الهى پيشروى كند كه قلب او از عشق خدا لبريز شود و ديگر جايى براى اغيار نماند. به قول حافظ:
چنان پرشد فضاى سينه از دوست
كه فكر خويش گم شد از ضميرم
امّا حاجى كه در ايام حج لذّت محبت خدا را چشيده است و آرامش قلبى را در ذكر مدام الهى تجربه نموده، به طريق اولى بايد حريم دل را براى پروردگار حفظ كند و نه تنها از حضور اغيار جلوگيرى كند، بلكه پيوسته بر محبت و ارادت خود به خدا بيافزايد. تا جايى كه عشق و دلدادگى او ثابت شود. آنگاه است كه خداوند پاسدار قلب عاشقانش مىشود. البته پاسدارى خدا همان عشق موّاج است كه مانع ورود اغيار مىشود.
حاجى بايد روز و شب از پروردگار بخواهد كه عشق خود را فزونى دهد و او را در زدودن اغيار و عوامل بيگانه در دل يارى كند و اين مناجات عاشقانه امام حسين(ع) را زياد تكرار كند: «إلَهى أَنْتَ الَّذِى أَزَلْتَ الأغْيَارَ عَنْ قُلُوبِ أحِبّائِكَ»؛ 1 «خداى من! تو كسى هستى كه هجوم اغيار را از دلهاى عاشقانت مىزدايى».
خالق يگانه به دوستانش محبت زيادى دارد و همواره آنها را از خطر حفظ مىكند به شرط آنكه ما، در دوستى با خدا صادق باشيم.
شخصى، از بيابان به سوى مدينه مىآمد. در بيابان پرندهاى را ديد كه سراغ جوجههاى خود در لانه رفت. مرد مسافر سراغ لانه رفت، جوجهها