109بخواهيم و بعد از اطمينان به اذن دخول آرام آرام به مرقدشان نزديك شويم. در اين حال، دل را هم براى زيارت آنها آماده نماييم. احاديث نورانى ايشان را زمزمه كنيم، و از بدعهدىهاى گذشته عذرخواهى نماييم.
آنگاه زيارت مخصوص هر يك را بهجا آوريم. بعد از زيارت در گوشهاى خلوت براى مظلوميت آنها تا مىتوانيم گريه كنيم. آنگاه اگر حال خوشى پيدا كرديم، به خود و كارهايمان نظر كنيم كه آيا شيعه آنها هستيم يا خير.
اين حديث نورانى حضرت زهرا(س) را به ياد آوريم كه فرمود: «پدرم روزى به چهره على(ع)نظر كرد و بيان داشت: «هذا وَ شيعَتهُ فى الجَنَّةِ» 1؛ «اين مرد (على(ع) و پيروانش در بهشتاند».
اكنون خوب به حال و روزت نظر كن كه آيا به واقع شيعه على(ع) هستى؟ آيا اعمال و رفتار ما منطبق بر سيرۀ اهل بيت(ع) بوده است؟
خلاصه كلام اينكه، حاجى در مدينه با درك درست محضر اهل بيت(ع) و زيارت شب و روز، به معراج ولايت سير مىكند و عصارۀ معرفت حج را از سبوى اهل بيت(ع)سرمىكشد. در اين حال در مىيابد كه روح كعبه در ولايت خفته است. يعنى در كعبه خلعت عشق مىپوشد و در مدينه جام عشق مىنوشد:
هركه را از عشق خلعت دادهاند
باده از جام ولايت دادهاند