106عاشقان ايشان پنهان نيست، زيرا نور فراگير زهرا(س) روشنگر عرش و فرش است.
فاطمه(س) را از آن جهت «زهرا» گويند كه خداى متعال او را از نور عظمت خود آفريد، و اين نور در مشكات زهرا(س) روشنى بخش محفل دلهاست.
در يك روايت جابر از امام صادق(ع) مىپرسد: «چرا فاطمه(س)، زهرا ناميده شده است؟» حضرت در پاسخ فرمود: «لأَنَّ اللهَ عَزَّ و جَلَّ خَلَقها مِنْ نُورِ عَظَمَتِه»؛ 1 «براى اينكه خداى عزوجل آن حضرت را از نور عظمتش آفريد».
بزرگى حضرت زهرا(س) با ساحت ولايت نبوى و علوى است، چرا كه دو درياى نورانى و موّاج ولايت علوى و نبوى را به هم متصل مىكند.
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيٰانِ* بَيْنَهُمٰا بَرْزَخٌ لاٰ يَبْغِيٰانِ (الرحمن: 19و20)
دو دريا را (ولايت نبوى و ولايت علوى) به هم آميخت و بين آنها فاصله است (ولايت فاطمى) تا حدود هر دو را حفظ كند.
و از مخلوطشدن اين دو دريا در ساحت ولايت فاطمى است كه: يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجٰانُ ؛ «لؤلؤ(حسن) و مرجان (حسين) خارج مىشود.» (الرحمن: 22)