87از دورى راهم به منزل و مأواى آخرتم به تو شكايت مىكنم. 1
خداى رؤوف
مرا آماج قهر و خشم و غضبت قرار مده. 2
اگر از قهر و غضب تو ايمن شوم از هيچ كس باكى ندارم. 3
الهى، قسمت مىدهم به تجلى نور جمالت كه آسمانها و زمين را روشن كردهاند، مرا بر غضبت نميران. 4
آتش خشمت را بر من نازل نكن. 5
مرا تحمل قهرت نيست.
مرا طاقت سخط و عذابت نيست.
سرمايه من لطف توست.
چشمم به نوازش توست.
اميدم مهر توست.
انتظارم عفو توست.
دست محبتت را در زواياى عمرم ديدهام.
سايه كرمت را در فراز و نشيب زندگيم ديدهام.
كى به قهرت فكر كنم؟
كى به خشمت بيانديشم؟
كى به دوريت گمان برم؟
كى ورود به عذابت را انديشه كنم؟
كى به فراق و هجرانت بيانديشم؟
خداى رؤوف
يقين دارم مرا مىبخشى.