(7 تا 181)

نيايشى بر گرفته از دعاى ابو حمزه

خداى رؤوف

با عذابت ادبم مكن. ¹

با سخطت تدبير بى‌حياييم مكن.

با قهرت حساب رسيم نكن.

با مكرت لغزش‌هايم را پاسخ مگو؛ ²

با مكرى كه مكاران و شيادان و حقه‌بازان را به زمين مى‌زنى.

و از اوج اقتدار به خاك مى‌افكنى.

و عزت و لذت را به كامشان تلخ مى‌كنى.

و دنياشان را تباه و پايان كارشان را سياه مى‌كنى.

خدايا مرا اين‌گونه مگير.

من كيم؟ چه جايگاهى دارم؟ چه اهميتى دارم؟ ³

خداى من، به عزتت قسم آن‌روز كه نافرمانيت مى‌كردم، قصدم نافرمانى و لجبازى و جبهه‌گيرى در برابر عظمت و جلالت نبود. ⁴

بنا نداشتم فرمانت را سبك بشمارم. ⁵

بنا نداشتم تمرّد امرت كرده باشم.

بنا نداشتم به جنگ تو بيايم.

1) . الهى لا تُؤَدِّبْنى بِعُقوُبَتِكَ.

2) . وَلا تَمْكُرْ بى فى حيلَتِكَ.

3) . وَما ا نَا يا رَبِّ وَما خَطَرى.

4) . الهى لَمْ اعْصِكَ حينَ عَصَيتُكَ.

5) . وَلا بِاَمْرِكَ مُسْتَخِفٌّ.

مشخصات کتاب

نجوای عشقجلد:1نویسنده:راجی، علیناشر:مشعرمحل نشر:تهران - ایرانسال نشر:1388

دریافت فایل ارجاع:

سایر جلدهای کتاب:

جلد 1