199

هاجر

رَبَّنٰا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوٰادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنٰا لِيُقِيمُوا الصَّلاٰةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النّٰاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرٰاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ (ابراهيم: 37)

پروردگارا! من بعضى از فرزندانم را در سرزمين بى‌آب و علفى، در كنار خانه‌اى كه حرم توست، ساكن ساختم تا نماز را برپا دارند، تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجه آنها ساز و از ثمرات به آنها روزى ده، شايد آنها شكر تو را به جاى آورند.

شأن نزول آيه

اين آيه، درباره حضرت ابراهيم(ع) و خانواده‌اش هاجر و اسماعيل نازل شده است. هنگامى كه ابراهيم(ع) مجبور شد تا هاجر و اسماعيل را در سرزمينى خشك و بى‌آب و علف، به امان خدا رها كند، سر به