106نبى(ع) و دختر عمو و همسر ابراهيم(ع) است. ازدواج ساره و ابراهيم تركيبى از حكمت و نيكويى بود. ساره، صاحب جمال نيكويى بود و ابراهيم بسيار حكيم و صاحب خرد و داراى روحى متعالى و عزمى استوار بود. 1
ابراهيم(ع) خداى يكتا را پرستش مىكرد و او را تهليل مىگفت و نماز مىخواند و ساره مراقب بود كه او چه مىكند. ساره مىديد كه او با حالتى متواضعانه ايستاده و تكان نمىخورد. گويى در برابر فرد بزرگوارى ايستاده است. چون نماز ابراهيم تمام شد، ساره به او گفت: «چه مىكردى؟» ابراهيم(ع) با چشمانى پر از اشك گفت: «نماز مىخواندم». ساره گفت: «آيا خداى تو غير از خدايان ماست». ابراهيم(ع) گفت: «خداوند من كسى است كه شريكى ندارد. هر چه در آسمان و زمين است، تحت قدرت اوست». ساره با حالت انكار پرسيد: «و خدايان ما؟» ابراهيم گفت: «خورشيد و ماه و ستارگان، همه مسخر اويند و آنگونه كه او بخواهد مىگردند، خداى آنها خداى ماست». ساره گفت: «اينها را چه كسى به تو گفته؟» ابراهيم گفت: «خدايم مرا به راه راست هدايت كرده است». ساره گفت: «و چه كسى تو را به خدايت و به اين دين هدايت كرد؟» ابراهيم(ع) كه يكتاپرست بود، قاطعانه و از روى ايمان گفت: «من از آنچه خداوند به من وحى