72كه روزى مىدهد، و از كسى روزى نمىگيرد. بگو : من مأمورم كه نخستين مسلمان باشم؟ (و خداوند به من دستور داده كه) از مشركان نباش.»
آنچه در مورد آيه بايد گفت:
«أَتَّخِذُ وَلِيًّا» : در «مجمعالبيان» «وَلِيًّا» را به معناى «مالكاً» گرفته است؛ يعنى «أتّخذ مالكاً»؛ مقصود اين است كه آيا من بتها را كه غير خدا هستند، مالك و مولا انتخاب كنم. از اين فهميده مىشود كه بتپرستها، معتقد به مالكيت بتها بودهاند، و همان طور كه قبلاً گفته شد، مالكيت دلالت بر همطراز بودن بتها، با خدا مىكند.
دليل شانزدهم : اطلاق رَب
استدلال شانزدهم، براى اثبات عقائد مشركان بر اين كه بتها در رديف و عرض خداوند قرار دارند؛ اطلاق كلمۀ «رب» بر بتها است هر چند در اين باره آيات متعددى وجود دارد، ما به ذكر يك آيه اكتفا مىكنيم:
«قُلْ أَ غَيْرَ اللّٰهِ أَبْغِي رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ» 1؛ «بگو : آيا غير خدا، پروردگارى را بطلبم، در حالى كه او پروردگار همه چيز است .»
وجه استدلال آيه، اين است كه «رب» به معناى تدبيركننده است و تدبير و ربوبيّت، ظهور در استقلال دارد؛ يعنى بتها همانند خداوند، داراى تدبير هستند.
تا اينجا، شانزده دليل براى اثبات اين كه مشركان، معتقد بودهاند