67 نُفُوراً» ¹؛ «و هنگامى‌كه پرودگارت را در قرآن به يگانگى ياد مى‌كنى، آنها پشت مى‌كنند و از تو روى برمى‌گردانند.»

«نُفُوراً» : در «كشاف» دو گونه معنا شده است :

1 - مصدر و مفعول مطلق باشد كه مفيد تأكيد است؛ يعنى «نفروا نفوراً، وَلَّوا ايلاءً»؛ يعنى پشت كردند، چه پشت كردنى و گريختند، چه گريختنى.

2 - «نفور» جمع «نافر» ؛ مانند «قعود» جمع «قاعد» ؛ يعنى «ولَّوا نافرين»؛ گريختند در حالى كه همگان متنفر بودند.

هر كدام از دو معنا كه باشد، مقصود ما را اثبات مى‌كند و نشان دهندۀ نفرت مشركان، از توحيد است.

آيۀ دوم:

«وَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ إِذٰا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذٰا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ » ²؛ «هنگامى كه خداوند به يگانگى ياد مى‌شود، دل‌هاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند، مشمئز (و متنفر) مى‌گردد؛ امّا هنگامى كه از معبودهاى ديگر ياد مى‌شود، آنان خوشحال مى‌شوند.»

اين آيه با صراحت، بر دليل ما دلالت دارد.

آيۀ سوم:

«...كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مٰا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ...» ³؛ «گران است بر