124مشركان (براى تبرئه خويش) مىگويند : اگر خدا مىخواست، نه ما مشرك مىشديم و نه پدران ما؛ و نه چيزى را تحريم مىكرديم.
كسانى كه پيش از آنها بودند نيز، همين گونه تكذيب مىكردند؛ و سرانجام (طعم) كيفر ما را چشيدند. بگو : آيا دليل روشنى (بر اين موضوع) داريد كه آن را به ما نشان دهيد؟! شما فقط از پندارهاى بىاساس پيروى مىكنيد، و تخمينهاى نابجا مىزنيد. بگو : دليل رسا (و قاطع) براى خداست (دليلى كه براى هيچ كس بهانهاى باقى نمىگذارد). و اگر بخواهد همۀ شما را (به اجبار) هدايت مىكند.
(ولى چون هدايت اجبارى بىثمر است، اين را نمىكند). بگو :
گواهان خود را كه گواهى مىدهند خداوند اينها را حرام كرده است، بياوريد! اگر آنها (به دروغ) گواهى دهند، تو با آنان (همصدا نشو؛ و) گواهى نده، و از روى هوا و هوس، كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند، و كسانى كه به آخرت ايمان ندارند و براى خدا شريك قائلاند، پيروى مكن.»
بخشهايى از اين آيات، بىمنطق بودن آيين بتپرستان را گوشزد مىكند :
1 -
«قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنٰا» ؛ يعنى آيا شما مدركى داريد؟ يعنى شما بر آيين خود مدركى نداريد و آن را بر دروغ استوار كردهايد كه مىگوييد خداوند دستور بتپرستى داده است.
2 -
«إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ» ؛ يعنى آيين شما مستند به ظن و گمان است.
3 -
«وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلاّٰ تَخْرُصُونَ» ؛ يعنى آيين شما بر فرض و حدس استوار