119 تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ* وَ لاٰ تَدْعُ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَنْفَعُكَ وَ لاٰ يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذاً مِنَ الظّٰالِمِينَ » ¹؛ «بگو : اى مردم! اگر در عقيدۀ من شك داريد، من آنهايى را كه جز خدا مى‌پرستيد، نمى‌پرستم، تنها خداوندى را پرستش مى‌كنم كه شما را مى‌ميراند؛ و من مأمورم كه از مؤمنان باشم. (و به من دستور داده شده كه :) روى خود را به آيينى متوجه ساز كه از هر گونه شرك، خالى است؛ و از مشركان مباش! و جز خدا، چيزى را كه نه سودى به تو مى‌رساند و نه زيانى، مخوان كه اگر چنين كنى، از ستمكاران خواهى بود.»

روشن است كه مراد از «اَلنّٰاسُ » ، مشركان است؛ زيرا هم در آيۀ 104 فرموده است: «تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ» و هم در آيۀ 105 آمده است : «وَ لاٰ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ».

آيۀ 104، صراحت دارد كه مشركان، بت‌ها را كه غير خدا بودند، عبادت مى‌كردند. در آيۀ 106، با تعبير «لاٰ تَدْعُ مِنْ دُونِ اللّٰهِ» ، نهى از عبادت كرده است؛ چون - همان طور كه در ابتداى بحث اشاره شد - خواندن بت يا عبادت آن، داراى معناى واحد است.

آيۀ دوّم:

«قُلْ يٰا أَيُّهَا الْكٰافِرُونَ* لاٰ أَعْبُدُ مٰا تَعْبُدُونَ* وَ لاٰ أَنْتُمْ عٰابِدُونَ مٰا أَعْبُدُ* وَ لاٰ أَنٰا عٰابِدٌ مٰا عَبَدْتُّمْ* وَ لاٰ أَنْتُمْ عٰابِدُونَ مٰا أَعْبُدُ* لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ » ²؛ «بگو : اى كافران! آنچه را شما