117
ج : تقسيم زراعت و حيوانات، ميان خدا و بتها
آيۀ زير بر اين مطلب دلالت دارد :
«وَ جَعَلُوا لِلّٰهِ مِمّٰا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعٰامِ نَصِيباً فَقٰالُوا هٰذٰا لِلّٰهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هٰذٰا لِشُرَكٰائِنٰا فَمٰا كٰانَ لِشُرَكٰائِهِمْ فَلاٰ يَصِلُ إِلَى اللّٰهِ وَ مٰا كٰانَ لِلّٰهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلىٰ شُرَكٰائِهِمْ سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ » 1؛ «آنها [ \ مشركان] سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهارپايان آفريده، براى او قرار دادند، (و سهمى براى بتها) و به گمان خود گفتند : اين مال خداست؛ و اين هم مال شركاى ما [ \ يعنى بتها] است. آنچه مال شركاى آنها بود، به خدا نمىرسيد؛ ولى آنچه مال خدا بود، به شركاىشان مىرسيد. (آرى اگر سهم بتها با كمبودى مواجه مىشد، مال خدا را به بتها مىدادند، امّا عكس آن را مجاز نمىدانستند). چه بد حكم مىكنند.»
توضيح:
«جَعَلُوا لِلّٰهِ...» ، عدل ديگرى دارد كه به خاطر روشن بودن آن، حذف شده است؛ يعنى «و جعلوا للاوثان منه نصيبا».
در توضيح آيه چند وجه گفته شده است : 1 - مشركان يك زمين را به نيت خدا و زمين ديگرى را به نيت بتها زراعت مىكردند، اگر زراعت منسوب به خدا، محصول خوبى مىداد به خلاف محصول بتها، بخشى از محصول خدا را براى مصارف بتها مصرف مىكردند و مىگفتند : خدا