80اشارت به دريافت تقاضاى آنهاست، و وصف عليم كه آگاهى بر انجام آن است ياد كردند.
برخى از مفسران در تفسير آيه به سه نكته اشارت دارند: يكى اينكه در اين دعا عواملى چون: نغمه (آواز) دعا، موسيقى (آهنگ) دعا و جوّ (فضا) دعا وجود دارد كه باعث پويايى دعا شده است، و گويا لحظه دعا زنده و متحرك است. دوم اينكه خصيصه زيباى قرآن را به نمايش گذاشته است، كه غايب را به منزله حضور نموده است كه گويا او را مىبيند، صدايش را مىشنود، و از او فيض حيات مىگيرد. و اين همان تصوير فنّى به معناى درست كلمه است، كه شايسته كتاب جاويدان الهى است. سوم اينكه در اين دعا ادب نبوت، ايمان نبوت و شعور نبوت موج مىزند، و مىخواهد به عنوان ارث براى انبيا به وراثت بگذارد. 1
لطايف و اشارات
1. «إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ» ، كه با تقدير «اذكروا» همراه است، نشانگر اين است كه مؤمنان همواره بايد به ياد بانيان كعبه يعنى ابراهيم و اسماعيل باشند.
2. جمله « يَرْفَعُ » كه فعل مضارع مىباشد، پيامآور اين است كه كار ابراهيم همواره ادامه داشت تا كار را به انجام رسانيد، مؤمنان نيز در اين امر به آن حضرت اقتدا كنند و تا پايان كار استقامت داشته باشند.
3. مشاركت اسماعيل در دعا براى قبولى اعمال، مبين اين نكته است كه در مقام دعا، تفاوتى بين بزرگ و كوچك، استاد و شاگرد، پدر و پسر نمىباشد.
4. حذف متعلق در تقبل، روشنكننده اين است كه؛ بناى كعبه و خانه خدا هر چند مهم است و بايد بزرگ شمرد، اما در مقابل عظمت الهى و قبولى آن ناچيز به شمار مىرود.