48و منظور محل اقامت است، چنانكه قرآن نيز مى‌فرمايد: «خٰالِدِينَ فِيهٰا حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقٰاماً (فرقان: 76)». كه در اينجا معناى اول مراد است.

ج. عكوف. و عكوف به معناى ملازمت با چيزى و مواظبت از آن است. ¹ قرآن نيز به همين معنا در جاى ديگر اشارت كرده و مى‌فرمايد: «مٰا هٰذِهِ التَّمٰاثِيلُ الَّتِي أَنْتُمْ لَهٰا عٰاكِفُونَ (انبياء: 52)».

چشم‌انداز آيه

خداوند سبحان، در آيه پيش به بيان مقام معنوى ابراهيم پرداخته و فرموده است: «وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً ...»، اين جملات در حقيقت سير آزمون‌هاى بسيار عظيم ابراهيم مانند: ابتلاء به كواكب و اصنام، قرار گرفتن در آتش، هجرت، ذبح ابراهيم و جز آن، ² و در نتيجه رسيدن به مقام امامت او را بيان مى‌كند.

به دنبال بيان اين مقام ويژه، ابراهيم مى‌فرمايد: «وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثٰابَةً لِلنّٰاسِ وَ أَمْناً ...»، كه در حقيقت با آيه قبل نيز ارتباط دارد، بدين معنا كه ابراهيم چون امام است و مقتدا، بايد پاى در جاى پاى او گذاشت و مقامش را به عنوان مصلى برگزيد. از سوى ديگر مأموريت ابراهيم مبنى بر تطهير خانه گلين خدا فرع بر تطهير خانه‌هاى دل مى‌باشد، كسى كه داراى والاترين مقام معنوى يعنى امامت باشد و مأمور شود تا خانه را پاك و پاكيزه نمايد، طهارت خانه‌هاى دل به طريق اولى در سرلوحه كارش مى‌باشد.

تعبير به «جَعَلْنَا الْبَيْتَ» ، كه مشتمل بر فعل ماضى، و متكلم مع الغير، و معرفه بودن بيت است، چنانكه برخى از مفسران مى‌نويسند: بيت اسم غالب براى