380

*آيه بيست و يكم

«وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ فَإِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ* اَلَّذِينَ إِذٰا ذُكِرَ اللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصّٰابِرِينَ عَلىٰ مٰا أَصٰابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاٰةِ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ يُنْفِقُونَ (حجّ: 34- 35)».

شرح واژگان

أ. كلمه منسك از ريشه «نَسْك» است كه با توجه به ساختارى مصدرى آن به معناى مطلق عبادت و وسيلۀ تقرب مى‌باشد. ¹ چنانكه قرآن نيز مى‌فرمايد: «إِنَّ صَلاٰتِي وَ نُسُكِي وَ مَحْيٰايَ وَ مَمٰاتِي لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ (انعام: 162)». سپس اين كلمه به اعمال حج اختصاص پيدا كرده است، چنانكه « نسيكة » در خصوص ذبيحه به كار مى‌رود.

ب. اخبات. خبت در اصل لغت به معناى دشت پهناور و آرام‌بخش است. ² برخى از ارباب لغت مى‌نويسند: خبت به معناى خضوع و خشوع نسبت به خداى متعال است. ³ كه در حقيقت كاربرد قرآن آن را بيان نموده است.