379عمره مفرده مكّه مى‌باشد. ¹چنانكه امام باقر در باره كفاره صيد مى‌فرمايد: «... فعليه أن ينحره إن كان فى الحج بمنى حيث ينحر الناس فإن كان فى عمرة نحره بمكة و إن شاء تركه إلى أن يقدم فيشتريه فإنه يجزئ عنه ». ²اين كه با به كار بردن واژه «ثمّ» فرمود: «ثُمَّ مَحِلُّهٰا إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ» . در حالى كه «ثمّ» براى تراخى در وقت است، از باب توسعه در معناى تراخى است، يعنى تراخى در احوال و رتبه. ³بدين معنا كه منافع هدى تا هنگام نحر از آن شما، و پس از آن نوبت منافع اخروى است.

لطايف و اشارات

1. گروهى از مسلمانان بر اين باور بودند شترى كه به عنوان قربانى تعيين مى‌شود نبايد بر آن سوار شد، و نبايد شير آن را نوشيد. كه قرآن اين تفكر غلط را زدوده و مى‌فرمايد: «لَكُمْ فِيهٰا مَنٰافِعُ إِلىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى» . ⁴2. در تشريع حجّ، و جعل شعائر الهى منافع خلق خدا منظور شده است، «لَكُمْ فِيهٰا مَنٰافِعُ» .

3. بناى شاخص و مقدس مى‌تواند به عنوان معيار كل يك منطقه قرار گيرد. و لذا به جاى آدرس دهى به حرم مى‌گويد: «إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ» .

4. تعبير به الى در «إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ» ، كه بيانگر انتهاى غايت است، بى شك مبدئى هم دارد كه آن هنگام «شعائر» شدن آن حيوان است، اما پيش از آن ارزش چندانى ندارد تا ذكر شود.

***