1032. تشريع سعى بين صفا و مروه، بيانگر اين است كه براى احياى نام خدا و عظمت آيين او، بايد تا پاى جان ايستاد و حتى از كودك خود نيز گذشت.
3. سعى بين صفا و مروه، كه مدتى محل استقرار بت بوده است، اين پيام را دارد كه استقرار چند روزه بتها نمىتواند از اهميت كار با ارزش هاجر بكاهد.
4. گرچه «تَطَوَّعَ خَيْراً» عام است و شامل همه امور خير مىشود، اما به قرينه اقتران با شعائر الله مىتوان دريافت كه حفظ شعائر الهى يكى از مصاديق بارز خير مىباشد.
5. بيان « شٰاكِرٌ عَلِيمٌ » در پس بيان «تَطَوَّعَ خَيْراً» به ما مىآموزد كه در ياد و نام خدا، بايد اوصاف متناسب با فعل به كار ببريم. در مقام توبه گفته شود: «تَوّٰابٌ رَحِيمٌ» ، در مقام درخواست فتح و پيروزى گفته شود: « عزيز »، و در مقام دعا گفته شود:«سميع الدعاء»، و...
***