281جئنا لنحالفكم على عداوة محمّد و قتاله.
يهوديان قرار گذاشتند تا با سران بتپرست قريش به خانۀ كعبه روند. زير پردههاى كعبه، در حالى كه پهلوهايشان به هم چسبيده بود، سوگند ياد كردند كه هيچيك از آنها ديگرى را رها نكند و تا آخرين نفر كه زنده ماند، بر دشمنى با محمّد هماهنگ و متّحد باشد.» 1پس از انعقاد اين پيمان در مكّه، قريش و يهود متّفقاً براى متّحدكردن قبايل و طوايف مختلف عرب بر عليه محمّد صلى الله عليه و آله و تدارك يك هجوم همگانى كارساز و نهايى به مدينه، وارد كار شدند و با اميد و غرور و كبرِ ناشى از پيروزى در احد و ترس ناشى از اشاعۀ روزافزون تعاليم محمّد صلى الله عليه و آله تلاش وسيعى را آغاز كردند. واقدى مىنويسد:
«يهوديان نزد بنوسليم آمدند و وعده كردند كه چون قريش حركت كند، آنها هم همراهشان بيرون روند.»
از سوى ديگر «قريش» بههمراه «بنواسد»، «بنوفزاره»، «اشجع» و «بنومرة» به تحكيم نيرو مبادرت ورزيدند.
ابناسحاق جمع كلّ نيروهاى مهاجم را دههزار نفر دانسته است 2 و از آمار تفكيكى آن گزارشى نمىدهد؛ ولى واقدى با تأييد رقم دههزار نفر، به تفكيك به ذكر اسناد مربوط به بعضى از قبايل شركتكننده در نبرد و رقم نيروهاى شركتكننده از هر قبيله پرداخته است كه ذيلاً به آن اشاره مىشود:
1 - «و خرجت قريش و من تبعها من أحابيشها»4000 نفر
2 - «و بنو سليم يومئذ»700 نفر
3 - «و خرجت أشجع و قائدها مسعود بن رُخَيله»400 نفر
4 - «و خرج الحارث بن عوف يقود قومه بنيمُرّه»400 نفر