410

فصل نهم؛ چاه ابوايّوب، انس بن مالك

اين چاه در شمال شرقى قبرستان بقيع كه به محلۀ روميّة معروف است، قرار داشته است. آثار تاريخى چاه تا سال 1353ه‍ .ق. در ميان باغى از موقوفات اشراف علوى موجود بود و بعد از خرابى حصار مدينه و گسترش شهر، موقعيّت آن از ديده‌ها پنهان شد.

سمهودى از اين چاه به عنوان چاه انس بن مالك، ياد كرده است كه در كنار خانۀ اين فرد جاى داشته است؛ ولى «البكرى»، چاه ابوايّوب را در مجاورت بقيع دانسته و آن را به عنوان «ناحية بئر أبى أيوب» مورد توصيف قرار داده است. ¹اين چاه به استناد حديثى كه امام بخارى به نقل از زهرى از انس بن مالك ثبت كرده است، مورد توجّه مسلمانان بوده است:

«حدّثني أنس بن مالك أنّهُ حلبت لرسول اللّٰه شاة داجن - و هو دار أنس بن مالك - و شيب لبَنُها بماء من البئر التي في دار أنس، فأعطي رسول اللّٰه القدح فشرب منه، حتى إذا نزع القدح عن فيه...». ²